My heyday

ตอนนี้เราเรียนจบอย่างเป็นทางการแล้วและได้เดินออกมาจากไข่  มาใช้ชีวิตในโลกกว้างอย่างเต็มตัวยืนบนขาของตัวเองอย่างเต็มตีนแล้ว  แล้วเป้าหมายต่อไปเราจะทำอะไรล่ะ .... เป้าหมายในตอนแรกที่จบมันช่างน่าหัวเราะจริงๆ เลย ที่มันมีความคิดที่ว่าจะทำแต่เพื่อตัวเอง  เพื่อให้ตัวเองมีเงินเยอะๆ มีรถมีคอนโดหรือบ้าน มีความรู้และคาดหวังว่ามันจะมีความสุขมากๆ แต่ตอนนี้....

เป้าหมายนั้นมันได้เปลี่ยนไปแล้ว  ทำไมเราต้องทำอะไรโง่ๆ แบบนั้นด้วย มันไม่ใช่  เป้าหมายของเรามันไม่ได้อยู่เพื่อตัวเองอันคับแคบแต่เราต้องอยู่เพื่อช่วยเหลือแบ่งปันให้กับคนรอบข้างดิ่  ถ้าจะพูดว่าเราจะอยู่เพื่อคนในสังคมมันดูยิ่งใหญ่ยังงัยไม่รู้  เรายังไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น  เรายังเป็นมนุษย์หน้าโง่ที่เดินตามกลไกลตลาดทุนนิยมเสรีให้ใครก็ไม่รู้ที่เราไม่รู้จัก (เอ!! แต่เราอาจจะเคยเห็นหน้าเค้าตอนหาเสียงหรือตอนออกมาแก้ตัวเวลาที่มีใครตั้งประเด็นทางสังคมเรืองนั้นเรื่องนี้ขึ้นมา) มาปล่อยคำหลอกลวงโง่ๆ ที่เราก็ยอมโง่เชื่ออีกตะหากมาบอก น่าเศร้าใจจริงๆ เลย...

 อาจจะสงสัยว่าทำไมมันเขียนยังงี้วะ วันนี้ดูรายการตาสว่างแล้วอยากร้องไห้ยิ่งกว่าดูหนังรัดทนชีวิตซะอีก 

บ่นไปก็ไกลตัว  ไกลเกินไปที่เราจะไปจัดการปัญหาในระดับนโยบายและสันดานได้  เอาเป็นว่าวันนี้เราจะมาตั้งเป้าหมายและประกาศให้ได้รู้กันล่ะว่า ต่อจากนี้ต่อไปเติ้ลจะมีเป้าหมายในการดำเนินชีวิตอย่างไร

เป้าหมาย

1.เติ้ลจะเรียนภาษาอังกฤษ  ให้เป็นเรื่องเป็นราว เติ้ลจบไอทีมา พอจะมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องการจัดการข้อมูลและการแสวงหาข้อมูลอยู่บ้าง  เติ้ลจะใช้ความสามารถนี้ในการค้นหาข้อมูลของฝรั่งที่ดีๆและเป้นประโยชน์มาเผยแพร่ให้คนไทยได้รู้

2.เติ้ลจะยอมก้มหัวให้ความยากลำบาก จะเลิกทำตัวเป้นทุนนิยม จะใช้ความพยายามมากขึ้นในการดำรงชีวิตและจะแบ่งปันให้แก่เพื่อนร่วมชะตากรรมที่ลำบากกว่าเรามากขึ้น

เอาแค่นี้ก่อน ที่เหลือยังนึกไม่ออก แต่ที่แน่ๆ คือ เราโตแล้ว...เราต้องรับผิดชอบต่อสังคมนี้จริงๆ เสียที

ไม่ได้เข้ามานานนนน มากเลยทีเดียว อะไรๆ เปลี่ยนไปเยอะเลยนะที่ exteen เนี่ย  แต่เราก็รู้สึกว่ามันเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นนะ (อันนี้ความเห็นเรานะ !!!) การงานได้ทำให้ชีวิตวุ่นวายอยู่กับการทำงาน หาความรู้เพิ่มเติม  อืม...จริงๆ เลย พอไปทำงานเราถึงรู้ว่าความรู้ที่เราได้ติดตัวมานั้นมันช่างน้อยนิดจริงๆ เมื่อเทียบกับความต้องการของหน้าที่ที่เราทำ

 งานที่เราทำ ยอมรับว่าสนุกมาก ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ได้พบเจอ พี่ๆ ที่ใจดี ที่ยอมเสียเวลามาตอบคำถามโง่ๆ ของเรา  ทั้งๆ ที่จบมาก็ระดับนี้แล้วยังไม่รู้จักหาวิธีเองอีก (ก็มันไม่มีเวลาแล้วนี่นา)  จนบางครั้งเรารู้สึกว่าตัวเองนี่โง่จริงๆ เลย  หลังๆ เราเลยตั้งกฏกับตัวเองว่า ถ้ามันไม่แย่ ไม่รีบจริงๆ เราจะไม่ปากเปราะถามแต่เค้าแล้ว  กลัวว่าเราจะเคยตัวไม่ยอมแสวงหาความรู้ด้วยตัวเองคอยแต่จะรอพึ่งชาวบ้านเค้าไปวัน  อืม...เราตั้งใจว่าเราจะเอาความรู้ที่เราได้มามาเขียนแบ่งปันไว้ที่นี่นะ  แต่ขอให้ชีวิตลงตัวมากกว่านี้ก่อน 

 หลายเดือนมานี้ หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากมาย  เช่น  โอ๋แต่งงานสร้างครอบครัว  เราเรียนจบและมีงานทำ  รู้จักคนเพิ่มขึ้นอีกหลายคน  เลิกขอเงินแม่ แต่เป็นฝ่ายส่งให้แม่เอง ภูมิใจมาก  เป็นต้น  มันเปลี่ยนไปซะจนเรารู้สึกว่ามันเร็วมากเลย  เราหวังว่าเราคงได้เรียนรู้อะไรจากการเปลี่ยนแปลงนี้ไม่มากก้น้อยนะ

กาลครั้งหนึ่ง...เมื่อเติ้ลไปทำงานเป็นมนุษย์ออฟฟิช หึๆๆๆๆ ตื่นตีห้าครึ่งถึงหกโมงแล้วแต่ความขี้เกียจ  เพื่อเข้างานตอนแปดโมงเช้า แล้วก็ปั่นๆๆๆๆๆ งาน ที่มีบ้างไม่มีบ้างไปเรื่อยๆ จนถึงประมาณเที่ยงๆ แล้วแต่ความหิวไปกินข้าวกลับมาทำงานต่อจนถึงประมาณทุ่มสองทุ่มค่อยกลับบ้าน(อย่าเพิ่งเข้าใจว่าบริษัทโหดนะ เลิกดึกเพราะงกอยากทำโอที อิอิ) กลับถึงบ้านหลับแบบไม่ต้องคิดหน้าคิดหลังเลยบางวันน้ำก็ไม่ได้อาบ อี๋ๆๆๆ

 ถามความรู้สึก  อืม ก็สนุกดีนะ มีไรให้เราเรียนรู้เรื่องๆ ต่างๆ มากมายที่เราไม่เคยรู้  ไดเพบเจอคนใหม่ๆ ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน  หลากหลายมากมายทีเดียว  เสียอย่างเดียวตอนนี้ยังไม่ได้ทำงานในส่วนที่เราอยากทำ  แต่คงอีกไม่ช้าแน่นอน  ชีวิตช่างแตกต่างจากช่วงเรียนราวฟ้ากับอวกาศตอนเรียนขี้เกียจตื่นสาย อยากนอนก็นอนมันซะ  อยากกินก็ไปกิน  อยากเปิดเพลงดังๆ อยากออกไปไหนต่อไหนก็ไปซะ เรียกได้ป่ะว่าเราโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่วัยทำงานแล้ว  

 อยากบอกว่าคนที่ยังเรียนอยู่แล้วบ่นว่าไม่อยากเรียนเลยเมื่อไรจะจบซะทีเบื่อ  ทำใจให้สบายเถอะว่าตอนเรียนอยู่อ่ะสบายสุดดดดดแล้ว  เก็บเกี่ยวเวลาเรียนให้เต็มที่มากๆๆๆ อย่าเอาแต่นอนเพราะเวลานั้นมันช่างมีค่าจริงๆ   ฮือๆๆๆ เติ้ลสำนึกแล้ว

 ง่วงค่ะ ตาจะปิดแล้ว  ไปหล่ะ